سلام بچه ها گفتم دیگه کمتر میام تو اینترنت ولی انگاری بیشتر از قبل شده بخدا تقصیر من نیست بیشعور این معلمه هستش یه بار واسش تحقیق کردم حالا تا پدر منو در نیاره ول کن ماجرا نیست هر روز منو میکشه تو نت واسه تحقیق اونروزی واسه طنز سنتی بود اونوقتی واسه اسامی قبرهایی که اطراف حافظ بودند بو.د حالا هم مدح و مدحیه در شعرهای حافظ میخواد فعلا فکر کنم دوباره بیام دوستتون دارم فراموشم نکنیدا بابای

_ هم اتاقی
هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی برس بدادم
اونیکه که دل و دینم رو برده خیلی وقته نکرده یادم
هم اتاقی ببین کی بوده دله اشکم شده روونه
دردجانسوزم و بجز تو بخدا هیچکی نمیدونه
هم اتاقی هم اتاقی هم اتاقی برو طبیب دل بیمارم و بیار
بهش بگو عاشقش غریبه مرده از رنج و انتظار

 +ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه‏ات مي‏کرد بهت چي گفت؟ گفت: جايي که ميري مردمي داره که مي‏شکننت، نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم تو تنها نيستي، تو کوله بارت عشق مي‏زارم که بگذري، قلب مي‏زارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

+دوستت دارم به چشماني كه رنگش رنگ شبهاست به آن نازي كه در چشم تو پيداست به لبخندي كه چون لبخند گلهاست به رخسارت كه چون مهتاب زيباست به گلهاي بهار و عشق و هستي به قرآني كه او را مي پرستي قسم اي نازنين تا زنده هستم تو را من دوست دارم....ميپرستم

+يکي محبت مي کنه و يکي ناز مي کنه ! اوني که ناز مي کنه هميشه محبت مي بينه اما اوني که محبت مي کنه هميشه تنهاي تنهاست

راستی بچه ها این آهنگه محشره من خیلی دوسش دارم ممنون از وب نوا  . اگه احساس میکنید عروسکه مزاحمه کیلیک راست روش بزنید ( hide ) اینو بزنید خودش میره دوستون دارم مواظب خودتون باشید دیگه بای

+ديوار سرد و خموش
دلم گرفته بود از اين زندگاني
                         شبي تنها شبي سرد و طوفاني
تک و تنها نشستم بر روي پله اي سنگي
                   بدادم سر را بر روي شانه اي ايستاده و سنگي
گريه ام را آغاز کردم و صاحب اين شانه سرد و خموش مرا مي نگريد
و من همچنان به اين طوفان سرد با نگاهه خسته ام نگاه مي کردم
                          و اشک از چشمانم روانه مي شد و دلم پر ز درد
و هيچ وقت ندانستم که چرا صاحب اين شانه ي مهربان هيچ وقت به من چيزي نگفت
آري آن يک ديوار بود
                      ديواري سردو خموش
که هر شب شاهد گريه هاي ( عاشقي تنها ) بود
        و
               هنوز که هنوز است سرد و خموش مرا مي نگرد
و من همچنان تنهاي تنهايم

از خودم بود میدونم بی مزه بود ولی باید با تموم احساساتت بخونیش

---------------------------------------------------------------------------------------------

مرگ باورهاي خوبم را ببين

گريه هاي بي غروبم را ببين

شانه هايم زير بار غم شكست

شاخه هاي سبز اميدم شكست

 

عشق ما در شيشه فرهاد بود

 

عشق شيرين ريشه اش در باد بود

 

هيچ كس حرف صداقت را نزد

 

هيچ كس دل را بر اين دريا نزد

 

يك نفر امروز در چشمم شكست

 

يك نفر بار سفربست و گسست

 

يك نفر با خاطراتم دور شد

 

يك نفر با قصه ها محشور شد

 

************************************************

تنها
غمگين
نشسته با ماه
در خلوت ساکت شبانگاه
اشکی به رخم دويد ناگاه
روی تو شکفت در سرکشم
ديدم که هنوز عاشقم؛آه
فريدون مشيری

نه يخ زدن نه بي کسي نه ترس از مرگ کسي
نمي دونند چي مي کنند اين آدماي کاغذي
دروغه همه کلامشون فريبه تو نگاهشون
ببين چه بلوايي شده ريا شده ثوابشون
چيکار داري به آدما شايد خوشن تو اين هوا
نور نمي خوان چرا ميشي ماه شب بي انتها

     من شکایت دارم از روزی که دنیا آمدم    

                                بی خبــر بی میل خود تنها به اینجا آمدم

       بی خبر زندانی دنیا شــــــدم آخر چرا؟

                                من مگر گفتم خدا می خواهم این ویرانه را

هنگامي که از مادر متولد شدم صدايي در گوشم طنين انداخت و گفت :
از حال تا واپسين دقايق زندگي در کنارت هستم .
پرسيدم تو کيستي ؟ گفت غم
فکر کردم غم عروسکي است که وقتي بزرگ شدم مي توانم با آن بازي کنم.
 اما حال که بزرگ شده ام ميبينم که عروسک کوچکي هستم 
                     در دستان غم .
                           ( خداييش اين شاعرا هيچي رو دروغ نگفتنا دمشون گرم .)

مادر پیر مرا                 نکته ای زیبا گفت

 

هر چه شب با من زیست  از بد دنیا گفت

 

                                  گفت پروانه مشو           که به سرگردانی

 

                                   لای انگشت کتاب            سالها می مانی

 

فکر طاووس مباش        که به عیبت خیزند

 

از چه کژدم نشوی         که ز تو بگریزند

 

                                    گر شوی شعله ی شمع    از تو می پرهیزند

 

                                    ور شوی اشک به چشم     زیر پایت ریزند

 

زندگی آینه نیست          که در او می نگری

 

زندگی خاک ره است      که بر او می گذری

 

                                    گر چه غم همره توست     دل به اندوه مبند

 

                                   چون خُم حافظ باش          خون به دل باش و بخند

 

نه زمین باش نه خاک    که ترا خار کنند

 

وانگهی ذهن ترا           پر ز مردار کنند

 

                                   آسمان باش که خلق      به نگاهت بخرند

 

                                   وز پی دیدن تو                سر به بالا ببرند..

تمام هستي ام در بزد با سرنوشت
در تهاجم با زمان آتش زدم سوزاندم
من ز مقصدها پي مقصودهاي پوچ افتادم
تا همه خوبها رفتند و خوبي ماند در يادم
من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت
               يارم رفت عشقم مرد ....

تمام تنهایی دنیا امشب با من است

 

                                              سکوت ، سکوت و سکوت . . .

 

در ذهنم هیچ خاطره ای گذر نمی کند

 

                                              گویی آنها هم مرا در تنهاییم ، تنهایم گذاشته اند

 

کیست که درد تنهایی مرا تجربه کرده

 

                                         کیست که مرا در این حال بفهمد

 

می شکند سکوت تنهاییم با طنین صدای گریه ات

 

                                                              خوش به حالت که چه ساده اشک می ریزی!!!

 

چه سخت است برای من

 

                                              « گریه »

 

می فشارد بغض گلویم

 

                            سخت کرده نفس کشیدنم را

 

                                                                     به گریه های تو حسودیم می شود!!!

 

شاید عذاب من همین باشد

 

                                       در روزهای دلتنگی

 

                                                            به یاد خاطره های خوش باشم

 

خدایا کاش راه دیگری پیش رویم می گذاشتی

 

                                         کاش این دنیا نبود

 

                                                           کاش بدنیا نمی آمدم

 

                                                                         کاش می شد بروم

 

                                                                                           و کاش . .

اي که بيتو خودمو تک و تنها ميبينم 
                           هر جا پا ميذارم تورو اونجا ميبينم
يادم چشماي تو پر درد و غصه بود
                          قصه ي غصه ي تو قد صدتا قصه بود
ياد تو هر جا که هستم با منه
                         داره عمره منو آتيش مي زنه
تو برام خورشيد بودي توي اين دنياي سرد
                         گونه هاي خيسمو دستاي تو پاک مي کرد
حالا اون دستا کجاست اون دو تا دستاي خوب
                         چرا بي صدا شده لب قصه هاي خوب
من که باور ندارم اون همه خاطره مرد
                        عاشق آسمونا پشت يک پنجره مرد
آسمون سنگين شده خدا انگار خوابيده
                       انگار از اون بالاها گريه هامو نديده
                                ياد تو ...

دلم گرفته از این ثانیه های بی رحم

خیلی سخته زمان به سرعت میگذره تصور کنید با هر تیکی که ساعت می زنه یه تیک از عمر آدم میگذره

تیک تیک تیک!!!!!

ولی خوب یه واقعیته و باید اونو پذیرفت

بیرحمی ثانیه ها در این نیست که عمر آدمو کم میکنن

بی رحمی اینه که آدم تو ثانیه های زندگیش فراموش بشه

نه انکه تنها باشی !!!(فراموش بشی)

 

چه خوب بود حالا که رفتی واسه یه بارم پشت سرتو نگاه می کردی

نگاه میکردی که من تنها بی تو در حالی که به سختی تو مرداب تنهایی گیر کردم

و دستم رو به یه شاخه خشکیده توی مرداب گرفتم که به هیچ جا هم بند نیست

در حالي كه رفتن رو مي بينم و تو در حالي كه داري ميري حتي فكرشم نمي كني كه منو تو مرداب

تنهايي جا گذاشتي و رفتي

و این ثانیه ها ی بیرحم تیک تیکش مثه همون مگسهای مزاحم مرداب نیش تنهایی رو تو قلبم فرو میکنه

(تنهاترین عاشق)

در دل شب دعای من

                   گریه بی صدای من

    بخاطر تو بود و بس

            چه خوش صید کردی دلم را

بنازم چشم مستت را

من از برق چشمی بلا دیده ام

میرم از کویش اما ، قاب تنها ییت نیست

          گر شکیبایی تو ای دل من . شکیبایی نیست

بارون برام یه خاطرست     خاطره میلاد یه عشق    خاطره  میلادی که تقدیر برای من نوشت

بارونی که هر نم نمش بوی گل و بهار میداد        به مخمل سرخ گلا یه دنیا اعتبار میداد

وقتی که بارون میباره یاد اون باز دوباره برام تداعی میکنه اشک تو چشمام میاره

دلم میخواد   اون بدونه دلم براش بارونیه که دنیای بزرگ برام مثله یه زندون میمونه

بارون ببار  رو شیشه ها  پنجره تنها نمونه   بزار صدات بشنوه یاد تو یادش بمونه

بارون ببار تا بشکنه سکوت سرد این خونه     حال دگرگون من جز تو آخه کی میدونه

به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد

 

                                                عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

 

غلط است هر كه  گويد،دل به دل راه دارد

 

                                             دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

 

 

با تو بودن از تو گفتن زيباست
مثل آواز قناري تو بهار

با تو بودن از تو گفتن زيباست
مثل آواز قشنگ جويبار

با تو بودن از تو گفتن زيباست
مثل نيلوفر آبي در آب
مثل اشكهاي لطيف شبنم روي گونه هاي زنبقهاي خواب

با تو بودن از تو گفتن زيباست
مثل بارش بارون تو كوير
مثل رويش دوباره چمن روي تن يخ زده زمين پير

تويي مهتاب سحر ، تويي بارون كوير
از تن خستهء من گرد غربت را بگير
مثل خورشيد بزن و آبم كن
مثل لالايي شب خوابم كن
به تن خسته بزن رنگ دگر
دل ما را تو ببر تا به سحر / ...

 

شبا وقتی که منو دل تنهای تنها میمونیم

واسه هم قصه ای از روز جدایی می خونیم

میگم ای دل دل آلوده به درد

اگه روزی بکشم ناله سرد

آه و ناله ام میگیره دامنشو

آتیش عشق می سوزونه تنشو

شبا وقتی من و دل تهای تنها می مونیم

واسه هم قصه ای از روز جدایی می خونیم

تو مصیبت کشی ای دل می دونم

میون آتیشی ای دل میدونم

داری پرپر می زنی جون می کنی

اینو از اشکای چشمت می خونم

شبا وقتی منو دل تنهای تنها میمونیم

واسه هم قصه ای از روز جدایی می خونیم

دل طفلکی دیوونه شده

مثه من دربه در از خونه شده

نداره هیچ کسو ایندل میدونم

دیوونه همدم دیوونه شده

هيچ کس تنهاييم را حس نکرد
            وسعت حيرانيم را حس نکرد
در ميان خند ه هاي تلخ من ديده بارانيم را حس نکرد
در حجوم لحظه هاي بي کسي غربت تنهاييم را حس نکرد
آنکه با آغاز من فانوس بود لحظه پايانم را حس نکرد

      ***********************************************

روزای روشن خداحافظ

سرزمین من خداحافظ

روزای خوبت بگو کجا رفت؟

تو قصه ها رفت یا ازاینجا رفت؟!

انگار که اینجا هیچکی زنده نیست!

گریه فراوان حق خنده نیست!

گونه ها خیسه دلا پاییزه

بارون قحطی از ابر می ریزه!

همه با هم قهر

همه از هم دور

روزا مثل شب

شبا سوت و کور

روزای روشن خداحافظ

+گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

                                                  بین عشق من و تو فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

                                                 گفتی نه باید بروم حوصله ای نیست

+در عشق اگر عذاب دنيا بکشي 

                                  با اشک دو ديده طرح دريا بکشي

تا خلوت من هزار فرصت باقيست
                                  

                                   تنها نشدي که درد تنهايي بکشي

 

+به من او گفت فردا مي رود اينجا نمي ماند
 و پرسيدم دلم او گفت : نه تنها نمي ماند
به او گفتم كه چشمان تو جادو كرده اين دل را
 و گفت اين چشم ها كه تا ابد زيبا نمي ماند
به او گفتم دل دريايي ام قرباني چشمت
ولي او گفت اين دل دائما دريا نمي ماند
به او گفتم كه كم دارم تو را روياي كمرنگم
و پاسخ داد او در عصر ما رويا نمي ماند
 به او گفتم كه هر شب بي نگاه تو شب يلداست
ولي گفت او كمي كه بگذرد يلدا نمي ماند
به او گفتم قبولم كن كه رسوايت شوم او گفت
كسي كه عشق را شرطي كند رسوا نمي ماند
و حق با اوست عاشق شو همين و هر چه باداباد
چرا كه در مسير عاشقي اما نمي ماند
 خدايا خط بكش بر دفتر اين زندگي اما
به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمي ماند

+آن کسی را که تو می جویی

                                   کی خیال تو بسر دارد

بس کن این ناله و زاری را

                                 بس کن یار دگر دارد

+شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
 مي كنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريك است
 خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليك غمي غمناك است

+تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديــدم

 

اطلسي هاي عاشقــو از گـل لبهـــات مي چيدم

 

تو رو خدا صدام نـکن تو خواب تومهربون تري

 

دست منو مي گيري و با خود به ابرها مي بري

 

هزار تا آسمون واسـم ستاره ها رو مي شماري

 

ماهو مياري رو زمين جاش منو اونجا مي ذاري

 

چقد تو پاک و مهربون تو خواب من پا مي ذاري

 

بيدار مي شم تو مي ري و باز منو تنها مي ذاري

 

تو رو خـدا به جـون من خوابمو از چشام نگير

 

تو جون بخواه منم مي دم ، خوابمو از چشام نگير

 

تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديدم

 

اطلسي هاي عاشقــو از گل لبهــات مي چيدم

امشب ای سروناز من در کنار کیستی

کرده ای مرا فراموش در آغوش کیستی

برده ای صبر و قرار من ای خوب من

امشب از سر هر کوچه از هر رهگذری پرسم

جای و مکان تو

به تو می اندیشم ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم ، به تو می اندیشم

بعد تو دل شده دیوونه یک عشق

دیگه دل شده عاشق عشق دیگه

بعد عمری که مرا به غم نشوندی

اومدی بعد از اینکه اون همه دلم رو سوزوندی

باز امشب مثل هر شب بیقرار

                                     می نشینم پای صحبتهای یار

می گذارم سر به روی شانه اش

                                   شروه می گویم به سبک جویبار

امشب ،امشب سینه سینه ناله ام

                                   سمت یادش می رود بی اختیار

اینک ،اینک خاطرات کهنه ات

                                 در دلم گل می کند با هر بهار